Dwars door Japan: Tokio

Waar de afstand tot natuur een wereldreis is.

[newsletter_lock]

In september 2019 reisde ik door Japan. Een lang gekoesterde wens: een reis dwars door het land van mystiek en ondoorgrondelijke gebruiken.

Dag 3: Vorsten buigen niet

Daar staan ze dan om 9.00 uur, maar liefst 5 medewerkers van de Japanse Posterijen, in de lobby van ons hotel in hartje Tokio. Stipt op de afgesproken tijd.

Japan Post heeft onze hele reis door het weinig door toeristen bezochte noordelijk deel van Japan geregeld. Tot in de puntjes. Zij komen de papieren brengen: het reisplan, de vouchers van de geboekte hotels, tickets van de treinen zoals de supersnelle Shinkansen en zelfs de vliegticket voor de vlucht van Sapporo naar Hiroshima. Alle reisdetails zijn in een boekje afgedrukt, geen detail ontbreekt. Drie dames en twee heren. De dames lachend en buigend, tot in extensie uitleggend wat er allemaal voor ons is geregeld. De twee heren doen wat van een Japanse heer verwacht mag worden, de ernstige rol op zich nemend van toekijkend baas. Want zo werkt dat nog hier.

Foto: Onbemand naar de buitenwijken van Tokio.

De vriendelijkheid is bijna overdadig. We worden als een hoogheid toegesproken. Bij het afscheid wordt er nadrukkelijk gebogen. Mijn hand wordt door twee Japanse handen tegelijk geschud, uit beleefdheid en respect. Maar wie als vorst wordt beschouwd moet niet de fout maken bij het afscheid ook te gaan buigen. Dan ben je vorst af. Wij-zijn-toch-allen-gelijk mag dan in het platte Holland op instemming rekenen, hier in Japan slaat dan het ongemak aan Japanse zijde toe: een vorst die voor ons buigt, dat kan écht niet. Een koel knikje volstaat. 

Het moet indrukwekkend zijn. Wonderschoon en vernieuwend. De lichtexpo in het Digital Art Museum. Dat blijkt nogal uit de buurt te liggen, maar wel in Tokio. De metro rijdt er niet. In plaats ervan gaan we met de nieuwe Yurikamome-line. Een metro op rubber banden. En de bestuurder blijkt permanent op verlof gestuurd, want niet aanwezig. 

Foto: Digital Art Museum

Op station Shimbashi, in de buurt van ons hotel, raken we letterlijk het spoor bijster. De metro rijdt er. De lokale en nationale treinen. De Shinkansen scheuren er voorbij.  We kijken naar diverse verlichte kaarten. Nummers en Japanse tekens. Tot een man ons doelloos ziet staren. ‘Waar moet u naar toe? Naar Aomi? Dan staat u op de verkeerde kaart te kijken, in het verkeerde deel van het station. Kom maar mee.’ We volgen de man door het onoverzichtelijke vervoerslabyrint. Het station van deze speciale lijn blijkt net buiten dit station te liggen.

Foto: Eten kan in alle variaties al moet je roken in elk restaurant wel voor lief nemen.

De onbemande Yurikamome-lijn stuurt ons oneindige buitenwijken en havengebieden in. Loodsen, expressways, verhoogde trein- en metrolijnen, mega-conferentieoorden, glimmende hoofdkantoren, hoge woontorens. Alles lijkt willekeurig uit de betonmolen gerold. Grijs is de hoofdkleur. Hier en daar wat excuusgroen. Een stad 40 maal Amsterdam, 10 maal Berlijn. Een uitstapje naar de natuur is hier een wereldreis.

Het Digital Art Museum blijkt de hoge entreekosten waard. Een aaneenschakeling van ruimtevullende projecties zijn spectaculair mooi. Het hele museum is verder donker. Er is geen route. Verdwalen is ingeprogrammeerd. Twee toponderdelen kennen wachtrijen van 45-60 minuten. We laten ze dan ook aan ons voorbijgaan.

Foto: Tokio is niet alleen hoogbouw en een grote schaal. Ook wijken met leuke markten zijn onderdeel van deze metropool.

Eigenlijk is Tokio een reeks van steden, zo aan elkaar gesmeed dat er toch sprake is van één stad. Er lijkt geen herkenbaar stedelijk concept aan ten grondslag te liggen, of het moet zijn het concept van onstuimige groei. De stad lijkt een stapeling van functies, en dat werkt verbazingwekkend goed. 

Elk stadsdeel is anders, ook al zijn er gemeenschappelijke kenmerken. Er zijn sjieke wijken zoals Ginza, wijken met straatmarkten zoals Ueno, gadgetwijk Akihabara, ook wel Electronic City genoemd of Harajuku, de wijk van de jonge hipsters en modezaakjes en winkels van wereldmerken als Cucci, Louis Vuitton en waar de Maserati’s slordig langs de stoep staan.

Foto: Elk denkbare game, gadget of stekkertje of snoertje is te koop in ‘Electric City’.

Deze stad leren kennen vergt meer dan een paar dagen, weken zo niet maanden. Als deze stad ooit haar geheimen zal prijsgeven. Een stad die onvergelijkbaar is met Europese hoofdsteden als Parijs, Londen of Berlijn. Deze grootste ontwikkelde metropool ter wereld is een fenomeen op zich. 

We laten deze stad na vandaag achter ons en gaan morgen met de Shinkansen in moordend tempo (320 km/u) de stad uit, op weg naar het anderszins geheimzinnige noorden van Japan.

Bedrag € -
[/newsletter_lock]