Dwars door Japan: Hiroshima

[newsletter_lock]

In september 2019 reisde ik door Japan. Een lang gekoesterde wens: een reis dwars door het land van mystiek en ondoorgrondelijke gebruiken.

Dag 15: Een warm afscheid

De naam Hiroshima is niet meer los te denken van de verschrikkelijke gebeurtenis op 6 augustus 1945.

Toch is deze stad ook nog ‘gewoon’ een stad, een stad dat een nieuwe toekomst uit de hel zocht en heeft gevonden. Met 1,2 miljoen inwoners is het voor Japanse begrippen een middelgrote stad. Het heeft levendige buurtjes met ontelbare restaurants en winkels. Meer dan in de steden in het noorden van Japan is Hiroshima ‘westers’. Hier kun je naast de talrijke Japanse restaurants, ook restaurants uit Europese landen zoals Frankrijk en Italië vinden.

Beelden van het alledaagse leven van nu in Hiroshima.

Naast de A-bom dome, de beroemde restanten van een naar Europees model gebouwd pand, bevindt zich een bijzonder gebouw, de Hiroshima Orizuru Tower. Het gebouw is verbonden met de gebeurtenis van 6 augustus 1945, zonder daarvan een museum te zijn.

Op het overdekte dak is een uitzichtsplateau ingericht dat direct uitzicht biedt op de dome. Verder is de gelaagde houten vloer een uitnodiging om er een middag met een boek en een drankje te luieren, met uitzicht over een groot deel van Hiroshima. De wind op die hoogte maakt de hitte die in de straten beneden drukkend is, draaglijk en zelfs aangenaam.

Als we naar beneden lopen langs een wentelende loopbaan aan de buitenzijde van het pand, worden we uitgenodigd om een kraanvogel te vouwen en die in een speciale glazen koker naar beneden te werpen. Het vouwen van een kraanvogel is bepaald niet eenvoudig. De kraanvogel heeft in Japan diverse bijzondere betekenissen. Vooral in Hiroshima is de kraanvogel voor altijd verbonden met de naam Sadako Sasaki, het meisje dat 10 jaar na de bom op 12-jarige leeftijd alsnog aan leukemie overleed. Het vouwen van 1.000 kraanvogels zou haar leven redden, zo ging de legende. Dat bleek dus helaas niet waar.

Het dakplateau van de Hiroshima Orizuru Tower en het leven op straat.

Als we er ‘s avonds terugkomen draait er clubmuziek. Je wordt ‘uitgenodigd’ een van de dure drankjes te nemen en dan je avond er luierend door te brengen. Het dak wordt vooral door jongeren bezocht. De combinatie van clubmuziek met de dome in zicht is wel even wennen. Clubmuziek nabij het Berlijnse Holocaustmonument is nauwelijks voorstelbaar.

Zoals gezegd, de hitte is moordend. De temperatuur van ruim 30 graden lijkt dragelijk, maar de overwegend stenen stad, zoals veel Japanse steden, in combinatie met de hoge luchtvochtigheid maken een wandeling al tot een beproeving. Met de paraplu als parasol, de waaier in de hand en de deo in de rugzak verplaatsen we ons van hitte-eiland naar hitte-eiland. Ook de inwoners lijken de hitte niet echt draaglijk te vinden. De ‘vendingmachines’ met een grote keuze aan frisdranken (hierover in een latere blog meer) en die in vrijwel elke straat staan, zijn de redding tegen de dorst. 

Op de tweede dag van ons verblijf in Hiroshima bezoeken wij het Shukkei-en park. Een park dat volledig in Japanse landschapstraditie is ingericht. We lopen van schaduw naar schaduw. Maar weinig baat. 

De weerapp laat 18 graden zien in Nederland. Een diep verlangen naar een dagje zonder beekjes vocht over de rug, dringt zich op. Dat komt goed uit. Morgen reizen wij met diverse treinen in 6 uur tijd van Hiroshima naar Narita, vlakbij Narita Airport (Tokyo Airport). Daar zullen wij dinsdag 17 september met de KLM op zoek gaan naar lagere temperaturen. Met eindbestemming Amsterdam, moet dat lukken.

Het Shukkei-en park in Hiroshima.

We houden aan Japan warme herinneringen over, letterlijk en figuurlijk. Een fascinerend land, een land dat zich nog amper bloot geeft en daarmee ook zo aantrekkelijk mysterieus blijft. De taal is een onneembare barrière. Ook jongeren spreken amper Engels. Echter met de tools van nu, de smartphone en de vertaalmachines (die wij bij het reserveren van de SHINKHANSEN in Hiroshima hebben gebruikt) is het land een beetje toegankelijker geworden, ‘leesbaarder’ dan toen ik er 14 jaar geleden was.

Dank aan al die onvoorstelbaar vriendelijke Japanners bij de spoorwegen, de restaurants, mensen op straat, in winkels, die ons overal zo respectvol te woord stonden en behulpzaam waren om onze weg in dit land te vinden.

Dank ook aan Japan Post die een groot deel van deze fantastische reis voor ons organiseerde en steeds voor ons beschikbaar was.

In twee latere open blogs kom ik nog terug op de eigenaardigheden van de Japanse stedenbouw, vooral in Tokio en de eigenaardigheden die wij van het dagelijkse leven zijn tegengekomen.

EINDE REISVERSLAG

Bedrag € -
[/newsletter_lock]